گفت خاموش که من خود سر مکارانم

گر بزودی نشوم مست ببخش ای ساقی

زان که دیری است که هم صحبت هشیارانم

گفتم از مکر فلک با تو سخن ها دارم

تا فروغی خم آن زلف گرفتارم کرد

مو به مو با خبر از حال گرفتارانم