تا فروغی خم آن زلف گرفتارم کرد

زان که دیری است که هم صحبت هشیارانم

گفتم از مکر فلک با تو سخن ها دارم

گفت خاموش که من خود سر مکارانم

مو به مو با خبر از حال گرفتارانم