مشنو ز من به غیر نواهای سوزناک

گر دیده از شمایل خوب تو برکنم

بگذشتم از بهشت برین آستین فشان

تا خاک آستان تو کردند مسکنم

زیرا که دست پرور مرغان گلشنم

آن قمری حدیقه عشقم که کرده بخت

زلف بلند سروقدان طوق گردنم