تو از غایت دلبری، بی نظیری

من از گریه فرهاد روی زمینم

تو در حسن لیلای خرگه نشینی

من از عشق مجنون صحرانشینم

من از دولت عاشقی، بی قرینم

من ار سخت بستم کمر را به مهرت

تو هم تنگ بستی میان را به کینم