قلم قضا ندانم چه نوشته بر جبینم

نه تو من شوی، نه من تو، به همین همیشه شادم

که به کارگاه هستی تو همان و من همینم

ز سجود خاک پایش به سرم چه ها نیامد

چه کنم اگر نگردم پی صاحبان خرمن

که فقیر خانه بر دوش و گدای خوشه چینم

رخ دوست را ندیدم دم رفتن، ای دریغا