یک جا نمی نشیند شاه حشم نشینم

هم طره اش بهم زد طومار صبر و تابم

هم غمزه اش ز جا کند بنیاد عقل و دینم

گاهی به دل کند جا، گاهی به دیده ما را

هر گوشه اهل رازی دارد بدو نیازی

در راه عشق بازی تنها نه من چنینم

تو خرمن جمالی، من خوشه چین مسکین