هر گوشه اهل رازی دارد بدو نیازی

هم غمزه اش ز جا کند بنیاد عقل و دینم

گاهی به دل کند جا، گاهی به دیده ما را

یک جا نمی نشیند شاه حشم نشینم

در راه عشق بازی تنها نه من چنینم

تو خرمن جمالی، من خوشه چین مسکین

تو خواجه بزرگی، من بنده کمینم