تو خواجه بزرگی، من بنده کمینم

هر گوشه اهل رازی دارد بدو نیازی

در راه عشق بازی تنها نه من چنینم

تو خرمن جمالی، من خوشه چین مسکین

تو پادشاه حسنی، من دادخواه عشقم

تو فتنه زمانی، من شورش زمینم

خاری که از تو آید بهتر ز تو ستانم