کاش به کوی نیستی خاک شوم که آن پری

تا لب می پرست او داد شراب مستیم

مفتی شهر می خورد حسرت می پرستیم

چهره نشان نمی دهد تا به حجاب هستیم

دست امیدم ار شبی بر سر زلف او رسد

طعنه بر آسمان زند فر دراز دستیم