بنده واهمه بودیم پس از مردن هم

تا خراب از نظر مردم هشیار شدیم

جذبه عشق کشانید به کیشی ما را

که ز هفتاد و دو ملت همه بیزار شدیم

خواجه پنداشت که آسوده ز پندار شدیم

کار شد تنگ چنان بر دل بیچاره ما

کز پی چاره بر غیر به ناچار شدیم