کار شد تنگ چنان بر دل بیچاره ما

که ز هفتاد و دو ملت همه بیزار شدیم

بنده واهمه بودیم پس از مردن هم

خواجه پنداشت که آسوده ز پندار شدیم

کز پی چاره بر غیر به ناچار شدیم

تا از آن طرف بناگوش چراغ افروزیم

چه سحرها که بدین واسطه بیدار شدیم