گفتی برو ز کویم تا پای رفتنت هست

تا از دو چشم مستت بیمار و دردمندیم

هم ایمن از بلاییم، هم فارغ از گزندیم

زین جا کجا توان رفت زیرا که پای بندیم

از طاق ابروانت وز تار گیسوانت

هم خسته کمانیم، هم بسته کمندیم