در عهد بتان آن چه وفا بود نمودیم

در ساحت می خانه، سراسیمه دویدیم

یک دم بر آن شاهد می خواره نشستیم

یک عمر به خون دل صد پاره تپیدیم

در عالم عشق آن چه بلا بود کشیدیم

زلف سیهش گفت که ما شام مرادیم

روی چو مهش گفت که ما صبح امیدیم