هوای طره او می کشد به هر سویم

توان شناخت ز خونی که ریخت بر رویم

که صید زخمی آن ترک سخت بازویم

امید طلعت او می برد به هر جایم

به هر چه می نگرم جلوه تو می بینم

به هر که میگذارم قصه تو می گویم

مجو خلاف رضای مرا که در همه عمر