چندی است که سودایی آن غالیه گیسو

از بس عرق شمر نشسته ست به رویم

محروم ز نظاره آن روی نکویم

عمری است که زنجیری آن سلسله مویم

دل گمشده بر خاک درش بس که فزون است

ترسم که نشان از دل گم گشته نجویم