عمری است که زنجیری آن سلسله مویم

از بس عرق شمر نشسته ست به رویم

محروم ز نظاره آن روی نکویم

چندی است که سودایی آن غالیه گیسو

دل گمشده بر خاک درش بس که فزون است

ترسم که نشان از دل گم گشته نجویم

آن ماه پری چهره گر از پرده درآید