تا دم باد صبح دم زلف تو می زند به هم

پسته نوشخند تو نشئه فزای بیهشان

در غم رویت ای پری سوخته شد دل ملک

بس که رسید بر فلک آه جگر بر آتشان

جمع چگونه میشود حال دل مشوشان

تا شده سیلی غمت علت سرخ رویی ام

رشک برند از این عمل، چهره به خون منقشان