که راه کوی شیرین را ز سر باید قدم کردن

زلیخا را محبت کرد رسوای جهان آخر

که بی تقصیر یوسف را نباید متهم کردن

زبان تیشه با فرهاد گفتا در دم رفتن

فلک از کعبه کویش مرا بیرون کشید امشب

که نتوان قتل صید محترم را در حرم کردن

پی تعظیم ابروی کجش برخاستم از جا