کز یک کرشمه می شکنی صدهزار من

امشب به بزم خنده بی اختیار تو

افزون نمود گریه بی اختیار من

من نیستم حریف تو با صدهزار دل

یک عمر را به روزه بسر برده ام مگر

روزی لبت رسد به لب روزه دار من

در زلف بی قرار تو باشد قرار دل