در زلف بی قرار تو باشد قرار دل

کز یک کرشمه می شکنی صدهزار من

یک عمر را به روزه بسر برده ام مگر

روزی لبت رسد به لب روزه دار من

بر یک قرار نیست دل بی قرار من

کشتی مرا و تا سر خاکم نیامدی

آه از سیاه بختی خاک مزار من