تا بت و زنار من چهره و گیسوی توست

مردم و آسان نساخت عشق تو دشوار من

تا خم زلف تو را دام دلم کرده اند

میل خلاصی نکرد مرغ گرفتار من

قبله حسد می برد از بت و زنار من

هر چه لبم بوسه زد گندم خال تو را

یک جو کمتر نشد خواهش بسیار من