که در گدایی او بود پادشاهی من

ثواب من همه شد عین رو سیاهی من

که خواجه در غضب آمد ز بی گناهی من

فغان که دور فتادم ز کوی ماهوشی

به جرم بی گنهی کشتی ام خوشا روزی

که غمزه تو درآید به عذرخواهی من

توان شناخت که من دردمند عشق توام