شکرفشانی را نگر، شیرین دهانی را ببین

قامت به ناز افراخته، خلقی ز پا انداخته

دل ها مسخر ساخته، کشورستانی را ببین

در خنده آن شیرین پسر، از پسته می بارد شکر

دوش آن مه نامهربان، می زد به کام دشمنان

بشکست جام دوستان، نامهربانی را ببین

در گلستان گامی بزن، می با گل اندامی بزن