پیداست که هرگز ننهد روی به بهبود

حسرت کشد از باغ گل و یاسمن تو

از فخر نهد پا به سر یوسف مصری

هر دل که در افتاده به چاه ذقن تو

زخم دل عشاق ز مشک ختن تو

بس جامه طاقت که بر اندام فروغی

گردیده قبا از هوس پیرهن تو