یعقوب اگر چاه زنخدان تو بیند

شاهان همه گردند اسیر سپه تو

ملک دل صاحب نظران زیر و زبر شد

زان فتنه که خفته ست به زیر کله تو

بی خود فکند یوسف خود را به چه تو

خورشید فروزنده شبی پرده نشین شد

کآمد به در از پرده مه چارده تو