بی خود فکند یوسف خود را به چه تو

ملک دل صاحب نظران زیر و زبر شد

زان فتنه که خفته ست به زیر کله تو

یعقوب اگر چاه زنخدان تو بیند

خورشید فروزنده شبی پرده نشین شد

کآمد به در از پرده مه چارده تو

زلف و رخت از بهر همین دل کش و زیباست