زلف و رخت از بهر همین دل کش و زیباست

بی خود فکند یوسف خود را به چه تو

خورشید فروزنده شبی پرده نشین شد

کآمد به در از پرده مه چارده تو

تا فرخ و میمون گذرد سال و مه تو

من چاره چشم تو خود هیچ ندانم

الا که علاجش کنم از خاک ره تو