بینم گنه خویش و نبینم گنه تو

من چاره چشم تو خود هیچ ندانم

الا که علاجش کنم از خاک ره تو

گر خون مرا چشم تو بی جرم بریزد

ترسم که پس از کوشش بسیار فروغی

رحمی به گدایان نکند پادشه تو