خال سیه را چرا غالیه سا کرده ای

قامت یکتای من گشته دوتا چون هلال

تا تو قرین قمر زلف دوتا کرده ای

گر نه تو را دشمنی است با دل مجروح من

حلقه آزادگان تن به بلا داده اند

تا شکن طره را دام بلا کرده ای

کار فروبسته ام هیچ گشایش ندید