شب تاریک زدم چنگ به تار عجبی

جان به یک جلوه جانانه نمودیم نثار

جلوه گاه عجبی بود و نثار عجبی

دوش آن تار سر زلف به چنگ آوردم

هم لبش بوسه زدم هم به کنارش خفتم

بوسه گاه عجبی بود و خمار عجبی

بامدادان شد و مست از می دوشیم هنوز