ما تیره نهادیم و تو روشن قمرستی

ما خسته نشینیم و تو در چشمه نوشی

ما کشته زهریم و تو تنگ شکرستی

از الفت ما گر به گریزی عجبی نیست

آخر جگرم در هوس لعل تو خون شد

فریاد که سرمایه خون جگرستی

شوری که فکندی به سرم زان لب شیرین