شوری که فکندی به سرم زان لب شیرین

ما تیره نهادیم و تو روشن قمرستی

آخر جگرم در هوس لعل تو خون شد

فریاد که سرمایه خون جگرستی

پیداست از این چشمه که در چشم ترستی

شاید اگر از عشق رخت شهره شهرم

زیرا که در آفاق به خوبی سمرستی