زیرا که در آفاق به خوبی سمرستی

شوری که فکندی به سرم زان لب شیرین

پیداست از این چشمه که در چشم ترستی

شاید اگر از عشق رخت شهره شهرم

نتوان نظرت کرد به امنیت خاطر

کز چشم سیه فتنه صاحب نظرستی

تا دیده ات آن زلف بناگوش ندیده ست