تا دیده ات آن زلف بناگوش ندیده ست

زیرا که در آفاق به خوبی سمرستی

نتوان نظرت کرد به امنیت خاطر

کز چشم سیه فتنه صاحب نظرستی

آسوده دل از گریه شام و سحر ستی

افسوس که آن سرو خرامنده فروغی

عمری است گران مایه ولی در گذرستی