کز چشم سیه فتنه صاحب نظرستی

شاید اگر از عشق رخت شهره شهرم

زیرا که در آفاق به خوبی سمرستی

نتوان نظرت کرد به امنیت خاطر

تا دیده ات آن زلف بناگوش ندیده ست

آسوده دل از گریه شام و سحر ستی

افسوس که آن سرو خرامنده فروغی