پیداست از این چشمه که در چشم ترستی

آخر جگرم در هوس لعل تو خون شد

فریاد که سرمایه خون جگرستی

شوری که فکندی به سرم زان لب شیرین

شاید اگر از عشق رخت شهره شهرم

زیرا که در آفاق به خوبی سمرستی

نتوان نظرت کرد به امنیت خاطر