فغان که گوش ندادی به هیچ فریادی

نه گریه داد مرا بی رخ تو تسکینی

نه ناله کرد مرا در غم تو امدادی

نه داد شیخ شنیدی، نه نامه راهب

ز ناتوانی ما کی خبر توانی شد

که در کمند قوی پنجه ای نیفتادی

از آن به بند تو آزادگان گرفتارند