تو ای بنای محبت چه سخت بنیادی

ز زلف و چشم تو معلوم می توان کردن

که آفت بشر و فتنه پری زادی

ز سیل گریه ما سست شد اساس دو کون

فروغی آن مه تابان مگر مراد تو داد

که داد صورت و معنی به شاعری دادی