ز سیل گریه ما سست شد اساس دو کون

که غیرت مه تابان و سرو آزادی

ز زلف و چشم تو معلوم می توان کردن

که آفت بشر و فتنه پری زادی

تو ای بنای محبت چه سخت بنیادی

فروغی آن مه تابان مگر مراد تو داد

که داد صورت و معنی به شاعری دادی