که غیرت مه تابان و سرو آزادی

ز ناتوانی ما کی خبر توانی شد

که در کمند قوی پنجه ای نیفتادی

از آن به بند تو آزادگان گرفتارند

ز زلف و چشم تو معلوم می توان کردن

که آفت بشر و فتنه پری زادی

ز سیل گریه ما سست شد اساس دو کون