کانجمن را ز رخت صحن گلستان کردی

حیرتی دارم از آن صورت زیبا که تو راست

که به یک جلوه مرا صورت بی جان کردی

عندلیب دل من نغمه سرا شد روزی

خون بهای دلم از لعل گهربار بیار

چون به خون غرقه اش از خنجر مژگان کردی

نام شمشیر تو آسایش جان باید کرد