ندانی که پیش که داری نشست

به کردار باد دمان بردمید

بدو گفت کای ناکس بی خرد

ترا مردم از مردمان نشمرد

بر شاه منشین و منمای دست

سرت پر ز تیزی و کنداوریست

نگویی مرا خود که شاه تو کیست