زان که در سینه سیمین دل سنگین داری

به چمن گر نچمی بهر تماشا نه عجب

گر خط و عارض خود سبزه و نسرین داری

من اگر سنگ تو بر سینه زنم عیب مکن

از شکرپاشی کلک تو فروغی پیداست

که به خاطر هوس آن لب شیرین داری