گوشه ای خواهم نهان از چشم مردم

زخم تیغت مرهم هر دل فکاری

از کنارم رفته تا آن سرو بالا

جوی اشکم می رود از هر کناری

تا به کام دل بگیریم روزگاری

تا گره بگشاید از کارم فروغی

بسته ام دل را به زلف تاب داری