تا به کام دل بگیریم روزگاری

از کنارم رفته تا آن سرو بالا

جوی اشکم می رود از هر کناری

گوشه ای خواهم نهان از چشم مردم

تا گره بگشاید از کارم فروغی

بسته ام دل را به زلف تاب داری