کی در شمارش آید دردم ز بی شماری

خون آبه جگر بود کز چشم تر فشاندم

نقشی که بر درش ماند از من به یادگاری

گیرم طبیب وقتی احوال من بپرسد

نومیدیم به حدی است در عالم محبت

کز ایزدم نمانده ست چشم امیدواری

باد صبا رسانید خاکسترم به کویش