عشق را بین که از آن کوه گران شد کمری

تا سر خود نسپردیم به خاک در دوست

خاطر آسوده نگشتیم از این دربه دری

بیستون تاب دم تیشه فرهاد نداشت

پری از شرم تو در پرده نهان شد وقتی

که برون آمدی از پرده پی پرده دری

شهره شهر شدم از نظر همت شاه