پری از شرم تو در پرده نهان شد وقتی

خاطر آسوده نگشتیم از این دربه دری

بیستون تاب دم تیشه فرهاد نداشت

عشق را بین که از آن کوه گران شد کمری

که برون آمدی از پرده پی پرده دری

شهره شهر شدم از نظر همت شاه

تو به خوش منظری و بنده صاحب نظری