از سر خون خود آن روز گذشتم در عشق

من به جز سینه صدپاره ندارم سپری

من ز رخسار تو آیینه پرستم زیرا

که هم آیین و هم آیینه صاحب نظری

که تو سرمست خرامنده به هر ره گذری

نه عجب طبع فروغی به تو گر شد مایل

زان که در خیل بتان از همه مطبوع تری