زور این چنین که دیده ست آنگه ز ناتوانی

ای آن که زیر تیغش امید رحم داری

ترسم نکرده باشی رحمی به خسته جانی

بر بسته سحر چشمش دست قوی دلان را

گر با پری نداری نسبت چرا همیشه

در خاطرم مقیمی وز دیده ام نهانی

صفهای دلبران را بر یکدگر شکستی